Afterlife Texts in Depictions of Ancient Egyptian Royal Tombs

In ancient Egypt, tombs contained depictions designed to guide the deceased in the afterlife. The primary purpose of the depictions painted on tomb walls or temple rooms was to provide the deceased with the support needed to overcome the obstacles they would encounter in the afterlife. In the afterlife texts created by the depictions, the dead are sought to be secured through spells and symbols. The deceased, equipped with content appropriate for eternal life, resurrection, and the cosmos, is sought to be guaranteed an afterlife through offerings to the gods and motifs of good behavior. In the case of royal tombs, an increase in the variety of depictions and depth of meaning is observed. In royal depictions, the motifs of pharaohs, who are presented as the sons of the Sun God Re, accompanying the Sun Boat in the daily cycle and being identified with the god Osiris, come to the fore. The idea that kings, who are identified with the motif of a god who dies and is resurrected like Osiris, will be immortal in the afterlife is emphasized. In many of the afterlife texts created by these narratives, kings are depicted as being intertwined with the gods and as part of their world. After the Pyramid Texts, which were initially reserved for kings, the emergence of the Coffin Texts and the subsequent development of the Book of the Dead marked a significant advancement in funerary literature. In this article, we will focus on the Afterlife Texts, which became a rich literature during the New Kingdom period, and provide detailed examples of these texts.

Antik Mısır’da mezarlar, ölüm sonrasındaki yaşama rehberlik etmek amacıyla tasarlanmış tasvirler içerir. Mezar duvarlarına ya da tapınak odalarına resmedilen tasvirlerin öncelikli amacı ölüye öte dünyada karşılaşacağı engelleri aşması için gereken desteği verebilmektir. Tasvirlerin oluşturduğu öte dünya metinlerinde büyüler ve semboller yoluyla ölüler güvence altına alınmaya çalışılır. Sonsuz yaşama, dirilişe ve kozmosa uygun içeriklerle donatılan ölünün, tanrılara adadığı sunularla ve iyi davranış motifleriyle öte dünyası garanti altına alınmaya çalışılır. Söz konusu olan kraliyet mezarlarıysa, tasvir çeşitliliğinde ve anlamların derinliğinde artış gözlenir. Kraliyet tasvirlerinde özellikle Güneş Tanrısı Re’nin Oğlu olarak lanse edilen kralların Güneş Kayığı’na eşlik ederek günlük döngüye katılması ve Tanrı Osiris’le özdeşleştirilmesi motifleri ön plana çıkar. Osiris gibi, ölüp yeniden dirilen bir tanrı motifiyle özdeşleştirilen kralların öte dünyada ölümsüz olacağı fikri vurgulanmaya çalışılır. Bu anlatıların oluşturduğu pek çok öte dünya metninde krallar, tanrılarla iç içe ve onların dünyasının bir parçası olarak gösterilmeye çalışılır. Başlangıçta yalnızca kralların kullanımına ayrılmış Piramit Metinleri’nden sonra Tabut Metinleri’nin ortaya çıkışı, sonrasındaysa Ölüler Kitabı’yla devam eden süreçte cenaze edebiyatı büyük bir gelişme göstermiştir. Biz bu makalede bilhassa Yeni Krallık Dönemi’nde zengin bir literatüre dönüşen Öte Dünya Metinleri ve bu metinlere dair başlıca örnekleri detaylandırmaya çalışacağız.