İhfâ İcrâsında Nûn-i Muhfât ile Nûn-i Muzhar Terimlerinin Uygulama Sorunları ve Gunnedeki İncelik-Kalınlık Problemi

Kur’ân tilavetindeki fonetik çeşitliliğin en bariz ortaya çıktığı uygulamalardan birisi ihfâ olgusudur. İhfâdaki etkileyici tınıyı ortaya çıkaran sıfatların başında gunne gelir. Hayşûm/geniz bölgesinden çıkan gunne sesi, Kur’ân fonetiğine farklı bir boyut kazandırmaktadır. İhfânın icrasında genizden gelen gunne sesinin niteliği, ihfânın doğru ve güzel icra edilip edilmediğinin en açık göstergesidir. Bu çalışma, yaklaşık bir asırdır Mısır kurrâsının uygulamasıyla gündeme gelen nûn-i muhfât’ın, nûn-i muzhar gibi seslendirilmesi ve kalın harfler öncesinde gunnenin tefhîm ile okunması tartışmalarına farklı bir boyut kazandırmayı amaçlamaktadır. Bu mevzubahis tartışmalar klasik, orta ve son dönem tecvid âlimlerinin görüşleri ışığında, analitik bir yöntemle irdelenmiş ve son yarım asrın kurrâsından da seçme örnekler verilerek ele alınmıştır. Ayrıca Kur’an tilavetinde yoğun olarak kullanılan bir fonetik unsur olmasına rağmen, konunun literatürde yeterince irdelenmemiş olması bu çalışmanın önemini artırmaktadır. Bu araştırmada, nitel araştırma yöntemlerinden doküman incelemesi tekniği kullanılmış ve elde edilen veriler, karşılaştırmalı bir biçimde yorumlanmıştır. Nûn-i muhfât’ın, nûn-i muzhar şeklinde telaffuz edilmesinin ve kalın harflerden önce gelen gunnenin kalın okunmasının gerek klasik dönem gerekse sonraki dönem teorik tecvid kaynaklarının kahir ekseriyetinde bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

The phenomenon of Ikhfa is one of the most prominent applications manifesting phonetic diversity in Quranic recitation (tilawah). Ghunnah is the primary attribute that produces the distinctive timbre in Ikhfa. Originating from the nasal cavity (al- khayshum), the sound of Ghunnah adds a unique dimension to Quranic phonetics. The quality of this nasal sound during the performance of Ikhfa is the clearest indicator of its correct and aesthetic execution. This study aims to bring a new perspective to the discussions regarding the pronunciation of Nun al-Mukhfah as Nun al-Muzhar and the tafkhim (velarization) of the Ghunnah preceding emphatic letters; practices that have come to the fore through the performance of Egyptian reciters (qurrâ) for approximately a century. These discussions have been examined using an analytical method in light of the views of classical, middle, and modern Tajweed scholars, and addressed by providing selected examples from reciters of the last half-century. Furthermore, although it is a phonetic element extensively used in Quranic recitation, the fact that this subject has not been sufficiently scrutinized in the literature increases the significance of this study. In this research, the document analysis technique, one of the qualitative research methods, was employed, and the obtained data were interpreted comparatively. It has been concluded that neither the pronunciation of Nun al-Mukhfah in the manner of Nun al-Muzhar nor the velarization of the Ghunnah preceding emphatic letters is supported by the overwhelming majority of theoretical Tajweed sources from both the classical and subsequent periods.